Ochrona terenów podmokłych

Mokradła, torfowiska, bagna i inne tereny podmokłe są środowiskiem życia rzadkich gatunków rośłin i zwierząt. Wiele bagien i mokradeł osuszono, aby uzyskać niezwykle żyzne tereny uprawne. Te, które jeszcze nie zostały zagospodarowane obejmuje się obecnie ochroną prawną.

Tereny podmokle należą do tych ekosystemów, które podlegają ciągłej presji ze strony człowieka. Aby w pełni zdać sobie sprawę z niebezpieczeństw jakie im grożą, trzeba najpierw zrozumieć, że tereny podmokłe to wspól­na, niezbyt precyzyjna nazwa obejmująca wiele różnorodnych i dokładnie opisanych środowisk, takich jak ujścia rzek, strumienie, rzeki, jeziora, słone błota, żuławy i bagna.

Większość wymienionych środowisk odznacza się wielkim bogactwem zwierząt; żyją w nich rozmaite gatunki płazów, ssaków wodnych, ryb, ptaków, bezkręgowców - z ważkami i pająkami na czele - oraz owady i bezkręgowce, które do rozrodu potrzebują roślin wodnych. Niektóre gatunki, najczęściej rzadkie i zagrożone, są charakterystycz­ne tylko dla tych środowisk. Byt wszystkich wystę­pujących tu zwierząt jest silnie związany z wodą. Dlatego nawet najmniejsze wahania poziomu wody lub najdrobniejsza zmiana jej składu mogą mieć katastrofalny wpływ na organizmy tu żyjące.

Bagna i pobrzeża wód śródlądowych zagrożone są z wielu powodów. Od niepamiętnych czasów rolnicy osuszali tereny podmokłe, by zyskać ziemię pod uprawę. Z powodu osuszania najbardziej cierpią tzw. wilgotne tereny zalesione, słone bagna (słona woda przykrywająca torf), moczary (torf na warstwie kredy), oraz błota (torf ponad warstwą gnijącej roślinności). W Europie, Ameryce Północ­nej i Azji środowiska te niszczeją w zastraszają­cym tempie, mimo zmian w użytkowaniu ziemi, które wymusiła nowa polityka rolna.